V. Podsumowanie
W zbiorniku „Gilów” deponowano odpady poflotacyjne z Zagłębia Lubińsko-Głogowskiego, którego złoża miedzi zlokalizowane są na monoklinie przedsudeckiej. Natomiast w zbiorniku „Wartowice” („Konrad 3”) składowano odpady, powstałe wyniku eksploatacji złóż na obszarze synklinorium (zapadlisku) północnosudeckim, gdzie funkcjonowało Zagłębie Bolesławieckie. Obecnie obiekty te są nieczynne. Wydobyciem i wzbogacaniem rud zajmowały się zakłady należące do KGHM Polska Miedź S.A..
Na monoklinie przedsudeckiej na poziom miedzionośny składają się okruszcowane miedzią ciemne łupki ilasto-margliste, stropowe części białego piaskowca oraz dolne części skał węglanowych leżących w stropie. W zapadlisku północnosudeckim okruszcowane są margle i wapienie stanowiące odpowiednik łupków na monoklinie przedsudeckiej.
W badanych profilach odnotowano odmienne grupy granulometryczne dla zbiornika „Wartowice” (profil 1 – 3): ił pylasty i pył ilasty a dla zbiornika „Gilów” (profil 4 – 6): ił właściwy, glina ciężką oraz pyłu zwykły.
Badane osady poflotacyjne pod względem składu granulometrycznego odpowiadają pyłowi zwykłemu, pyłom ilastym, iłowi pylastemu, iłowi właściwemu oraz glinie ciężkiej, są utworami zwięzłymi [tab.2]. Charakteryzują się wysokim poziomem rozdrobnienia oraz całkowitym brakiem części szkieletowych. Dominującą frakcją w analizowanych profilach jest frakcja iłu mieszcząca się w przedziale od 26 % do 95 %. Jedynie w próbce nr 10 nad frakcją ilastą przeważa frakcja pylasta, która we wszystkich profilach kształtuje się na poziomie od 3 % do 52 %. Najmniej w badanych profilach stwierdzono frakcji piasku, jego poziom mieści się w przedziale od 0 % do 5 %. Wyjątkiem są dwa profile z „Gilowa” nr 5 i nr 6, w których zawartość procentowa piasku w kolejności to 31 % i 22 %.
Illit jest dominującym minerałem ilastym w każdej analizowanej próbce. Odnotowano większe ilości tego minerału w osadach poflotacyjnych zbiornika „Wartowice” niż w osadach poflotacyjnych zbiornika „Gilów”. Natomiast kaolinit występuje w znacznie mniejszych ilościach i jest go więcej w próbkach z „Gilowa”. Minerałem pierwotnym, który odnotowano na każdym rentgenografie próbek bez rozfrakcjonowania jest kwarc. Zaobserwowano mniej kwarcu w materiale badawczym ze składowiska „Wartowice”. Stopień uwodnienia badanych utworów jest niski, nie przekracza 12,5 %.
Oznaczona powierzchnia właściwa próbek wskazuje, że wartość ta jest niższa dla osadów poflotacyjnych z „Gilowa”, gdzie dla próbek bezrosfrakcjonowania mieści się w przedziale od 12,4 do 65,3 m2/g, dla uzyskanych z nich frakcji < 2 µm od 94,2 do 124,9 m2/g. Dla osadów ze zbiornika „Konrad 3” analizowanych w całości powierzchnia właściwa waha się w przedziale od 97,1 do 121,2 m2/g, dla uzyskanych z nich frakcji < 2 µm od 131,8 do 186,6 m2/g.
Odczyn badanych osadów poflotacyjnych jest silnie zasadowy. Charakteryzują się one bardzo wysokim odczynem w przedziale od pH w KCl = 7,8 do pH w KCl = 8,1.Odczyn w wodzie destylowanej kształtuje się w granicach od pH w H2O = 8,1 do pH w H2O =8,6.
Analiza badanych odpadów poflotacyjnych wykazuje, że największy udział w sumie kationów zasadowych ma jon Ca2+. Jego zawartość waha się w przedziale od 18,4 do 28,6 mmol(+)/100 g gleby. Tak znaczna udział jonów wapnia spowodowany jest ich naturalną obecnością w osadach poflotacyjnych. Drugim, co do ilości kationem jest jon Mg2+, którego zawartość w osadach mieści się w przedziale od 0,81 do 7,06 mmol(+)/100 g gleby. W materiale badawczym znacznie mniej stwierdza się kationów K+ i Na+. Zawartość potasu waha się w granicach od 0,3 do 1,64 mmol(+)/100 g gleby. Ilość sodu mieści się w przedziale od 0,59 do 0,89 mmol(+)/100 g gleby.
Suma kationów wymiennych ( S ) odpadów poflotacyjnych składowiska „Wartowice” kształtuje się na poziomie od 32,02 do 37,59 mmol(+)/100 g gleby. Odpady te zalicza się do bardzo silnie odpornych na degradacje chemiczną (S > 30 mmol(+)/100 g gleby). Natomiast w utworach składowiska „Gilów” suma kationów wymiennych jest niższa, mieści się w przedziale od 20,38 do 26,38.
Pojemność sorpcyjna ( T ) osadów z „Gilowa”mieści się w przedziale od 20,38 do 26,38 mmol(+)/100 g gleby, a osadów zbiornika „Konrad 3” waha się od 32,02 do 37,59 mmol(+)/100 g gleby.